Mijn weg met de Duitse taal

Duitsland en de Duitse taal zijn al lange tijd met mijn levensweg verbonden. Als kind verbleef ik al graag in Duitsland. Later heb ik er een belangrijk deel van mijn leven gewoond, gewerkt en gestudeerd. Daardoor zijn de Duitse taal en cultuur voor mij veel meer dan een studiegebied. Ze maken deel uit van mijn persoonlijke ontwikkeling en levensverhaal.

Inmiddels heb ik een nieuwe stap gezet en volg ik de lerarenopleiding Duits. Leren betekent voor mij niet alleen het behalen van een diploma. Het gaat om nieuwsgierig blijven, jezelf ontwikkelen en steeds opnieuw openstaan voor nieuwe uitdagingen. Dat sluit aan bij mijn mensbeeld: als mens zijn we nooit helemaal af, maar blijven we ons gedurende ons hele leven ontwikkelen.

De uitdaging daarbij is om op het juiste moment de juiste keuzes te maken. Soms dienen mogelijkheden zich aan terwijl je nog niet klaar bent om ze aan te nemen. Maar wanneer iets werkelijk bij je levensweg hoort, lijkt het telkens terug te keren met dezelfde vraag: ben je nu bereid om deze stap te zetten?

Waarom Duits?

Niet alles in een mensenleven laat zich rationeel verklaren. Soms is er vooral een gevoel, een innerlijke drang om een bepaalde weg te volgen, ook wanneer de mensen om je heen die keuze niet direct begrijpen.

Een taal kan geleidelijk deel worden van wie je bent. Ze raakt verbonden met de mensen die je ontmoet, de plaatsen waar je hebt geleefd en de ervaringen die je hebben gevormd. Voor mij is Duits zo'n taal geworden.

Veel denkers, schrijvers en pedagogen die mijn ontwikkeling hebben beïnvloed, zijn verbonden met het Duitse taalgebied. Rudolf Steiner, Carl Gustav Jung, Viktor Frankl, Johann Wolfgang von Goethe en Janusz Korczak zijn slechts enkele voorbeelden. Hun werk heeft mij, ieder op een eigen manier, laten nadenken over de mens, het bewustzijn, persoonlijke ontwikkeling, opvoeding, zingeving en de vraag hoe iemand zijn eigen levensweg kan vinden. Ook het levensverhaal van Kaspar Hauser heeft mijn belangstelling voor menswording en identiteit gevoed.

Daarom voelt het leren en doorgeven van de Duitse taal voor mij niet als het bestuderen van zomaar een vreemde taal. Het biedt mij de mogelijkheid om mij verder te verdiepen in een taal, cultuur en geestelijke traditie waarmee ik mij sterk verbonden voel.

Hier komen verschillende lijnen uit mijn leven samen: mijn liefde voor de Duitse taal, mijn spiritueel-antroposofische oriëntatie en mijn werk als psychosociaal therapeut. In al deze gebieden staat voor mij steeds dezelfde vraag centraal: hoe kan een mens zich ontwikkelen en zijn eigen weg vinden?

Mijn keuze voor de lerarenopleiding Duits is daarom niet alleen een keuze voor een nieuw beroep of een volgende studie. Het is een voortzetting van een weg die al vroeg in mijn leven begon. Wat ooit ontstond uit een liefde voor Duitsland en de Duitse taal, krijgt nu een nieuwe betekenis: mijn kennis, ervaringen en enthousiasme doorgeven aan anderen.

Zo is de Duitse taal voor mij niet alleen een verbinding met mijn verleden, maar ook een weg naar de toekomst.

En misschien . . . heel misschien . . . maak ik op mijn locatie ook een Duitstalig cultureel centrum . . .